Hardlopen. Van stom naar fantastisch

In deze blog heb je kunnen lezen waarom ik begon met hardlopen en wat het mij heeft gebracht.

In dit blog ga ik je vertellen hoe ik ben begonnen. Want alle begin is moeilijk, vooral als je conditie -10 is, zoals die van mij in het begin was (en soms nog steeds is). Twijfel je om te beginnen? Ik raad het je zeker aan! In het begin ga je namelijk met sprongen vooruit, wat voor extra motivatie zorgt. Daarnaast is het toch altijd wel fijn om buiten rond te dartelen?

Ik heb in het verleden meerdere pogingen gedaan om te beginnen met hardlopen. Maar ik hield het steeds maar een paar keer vol. Ik was te moe. Ik had het te druk. Ik had betere dingen te doen. Ik vond het niet leuk. Het regende. Het was te warm. Mijn make-up zat niet goed. Enzovoort, enzovoort. Altijd had ik wel weer een smoesje klaar staan om niet te hoeven gaan.

Maar nu was anders. Ik had een doel. Namelijk de bruiloft. En iedereen (man of vrouw) wilt er op de bruiloft zo goed mogelijk uit zien. En zo ook ik.

Alle smoesjes die ik had werden verworpen door mijn eigen gedachten. Want ik dacht steeds aan de bruiloft.

Ik plukte een beginnersschema van het alwetende internet en daarbij besloot ik om me in te schrijven voor een 5K run. Iets waar ik op dat moment totáál nog niet aan toe was maar wat wel de beste motivatie EVER was. Ik trainde me kapot. Dat ik uiteindelijk niet mee deed aan die 5K run, dat doet er niet zoveel toe. De motivatie had ik nodig en die had ik gekregen.

Waar ik begin november begon met 10x 30 seconden joggen gevolgd door 2 minuten wandelen, had ik in een tijd van een paar maanden uitgebouwd na 30 minuten aan één stuk door hardlopen (op slakkentempo, dat dan weer wel, maar i dont give a F). Zo trots als een pauw was ik. En vanaf dat moment was ik eigenlijk ook wel een beetje verslaafd. Steeds sneller, harder en langer. Mezelf pushen. Daar begon ik van te genieten.

Ik had geen motivatie meer nodig, ik stroomde ervan over. Ik moest rennen. Het liefst iedere dag. Maar (helaas), je lichaam heeft ook rust nodig. Maar na één dag rust, stonden mijn benen alweer op springen. En dat kon alleen maar tot bedaren gebracht worden door weer een rondje hard te lopen.

Na weer een paar maanden rende ik (nog steeds op slakkentempo, maar hey, still dont give a F) 10 km. TIEN F*CKING KILOMETER! Huilen van geluk. Letterlijk. Ik had het gewoon geflikt! Ik deed het gewoon!

Wie had ooit gedacht dat ik zoveel plezier zou hebben om rondjes te rennen? Ik in ieder geval niet, haha! Hopelijk heb ik nog lang plezier, al kan ik me bijna niet voorstellen dat dat niet het geval zou zijn!

Liefs, X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s